*[Tenipuri+FanFiction] -essence- : 7 (Yaoi Warning)

posted on 06 Aug 2007 23:20 by hanachiko in TeniPuri

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ



Title: -essence-
Author: shadow as Oshitari Yuushi
hana matsumoto as Fuji Syuusuke
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: Oshitari Yuushi x Fuji Syuusuke
Rating: PG15
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama



-7-

อัจฉริยะแห่งเซชุนก้มลงมองหน้าจอมือถือของตัวเองเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ จากเหตุการณ์ครั้งนั้น ที่เขามั่นใจว่าอธิบายทุกอย่างให้โอชิทาริเข้าใจแล้ว แต่เหตุใดจึงยังไม่มีการติดต่อมาจากอีกฝ่าย

... ทั้งๆที่ควรจะเริ่มคุยกันได้ดีๆ...

หากเขาโทรหาอีกฝ่ายตอนนี้ อาจเป็นเพียงการเปิดโอกาสให้ทุกอย่างจบลงที่เซ็กซ์อีกครั้ง ไม่ก็อาจจะต้องทะเลาะกันอีก

... ในเมื่อยังไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงกับผม...

มือเล็กกำโทรศัพท์แน่นขึ้น

... โทรมาหน่อยสิ...

... โอชิทาริ...

แม้กระทั่งตอนเย็น ยามที่เดินกลับบ้านพร้อมกับเทะสึกะ คนสองคนไม่ได้เดินใกล้กันนัก และไม่ได้ห่างกันนัก - - - ไม่มีคำพูดใดใดออกมาจากทั้งคู่ ฟูจิคอยเอื้อมมือไปแตะที่กระเป๋าของตนเองเป็นระยะๆ

... เสียงรถอาจจะดังจนกลบเสียงโทรศัพท์ก็เป็นได้...

><><><><><><><><><><><><><><><><

เป็นเช่นทุกวันที่โอชิทาริใช้เวลาหลังเลิกเรียนอยู่ในห้องไร้แสงสว่างตามลำพัง กองเอกสารรายงานของวันก่อนๆตั้งทิ้งระเกะระกะปะปนกับรูปแอบถ่ายของฟูจิในชุดนักเรียนตั้งแต่เช้าจนกลับถึงบ้าน นักสืบเอกชนที่จ้างมาเพิ่งส่งรูปและรายงานช่วงกลางวันของวันนี้มาให้ - - - แต่ก็ไม่มีอะไรแปลกใหม่นอกจากชีวิตประจำวันทั่วๆไปที่ติดอยู่กับเทะสึกะ

........... สัปดาห์เดียวที่ไม่ติดต่อไปกลับทำให้มีเวลาคิดทบทวนได้มากขึ้น.....

บางที........ เขาควรจะโทรไปหาฟูจิได้แล้ว

ร่างสูงนิ่งดูรูปในมือพักใหญ่แล้วถอนหายใจช้าๆ "..... รออีกวันสองวันแล้วกัน"

โอชิทาริโยนเอกสารรายงานวางกองกับโต๊ะ หากแต่รูปต่างๆนั้น กลับจัดใส่อัลบั้มเก็บไว้ข้างกายด้วยความหวงแหน..... ยิ่งกว่าสิ่งมีค่าอื่นใดที่มี

><><><><><><><><><><><><><><><><

"... แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะเทะสึกะ" ฟูจิยิ้มบางๆให้กัปตันของตนก่อนยกมือขึ้นโบกลา

... จะลองรอโทรศัพท์อีกสักคืน...

"....... คิดถึงนักไม่โทรไปเสียทีล่ะ เทะสึกะที่ลอบสังเกตท่าทางมาตลอดพูดเบาๆก่อนจะส่งรอยยิ้มให้

อาการจับโทรศัพท์ตลอดเวลาแบบนี้.... ถ้าไม่ใช่เพราะรอแล้วจะคืออะไร

"........." ฟูจินิ่งเงียบ

... เป็นเพราะคิดถึงมากอย่างนั้นเหรอ...

เทะสึกะตบบ่าเล็กเบาๆแล้วโบกมือตอบ ร่างสูงเดินออกไปตามถนนที่ทอดยาวผ่าแยกสองริมด้านของรั้วบ้าน ภายใต้รัตติกาลเย็นเยือกที่เริ่มลบเลือนอากาศอบอุ่นยามเย็น

><><><><><><><><><><><><><><><><

ร่างบางพลิกตัวไปมาบนเตียงนอน ในมือมีโทรศัพท์มือถือของตัวเอง สายตาจับจ้องที่หน้าจอนิ่ง ตัวเลขดิจิตอลที่วิ่งไปมาบ่งบอกเวลาว่าอีกไม่นานก็จะตี3แล้ว

... อยากได้ยินเสียง...

เทะสึกะไม่เข้าใจเขา ว่าต่อให้คิดถึงขนาดไหน ฟูจิก็ไม่สามารถโทรหาโอชิทาริได้ หากโทรไปก็เท่ากับยืนยันกับอีกฝ่ายถึงความรู้สึกของตัวเอง ทั้งๆที่ตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจนัก แล้วหากเป็นเช่นนั้น โอชิทาริคงจะเข้าหาเพราะจะได้ร่างกายของเขาง่ายขึ้น และเขาก็คงหมดหนทางปฏิเสธ ซึ่งความสัมพันธ์เจ็บปวดเช่นนั้น ฟูจิไม่อยากจะพบพาน

... ขอเพียงได้รู้ว่าเธอรักผม...

... ขอเพียงได้รู้หัวใจตัวเอง...

ฟูจิได้ยินมาว่า ไม่ว่าโอชิทาริจะมีความสัมพันธ์กับใคร ไม่เคยมีคนไหนที่โอชิทาริบอกว่าเป็นแฟนหรือคนรัก

... แล้วผมล่ะ... เป็นอะไร...

><><><><><><><><><><><><><><><><

บนเตียงคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าไหมสีไข่ไก่ ร่างสูงที่นอนคว่ำอยู่หัวเราะออกเบาๆใส่อัลบั้มรูปที่เพิ่งเริ่มสะสม ภาพฟูจิตอนกำลังเหม่อที่นักสืบเอกชนถ่ายมาได้เป็นรูปในห้องเรียน และเพราะว่ารูปถัดมาเป็นรูปที่คนๆนั้นถูกเรียกให้ยืนขึ้น อัจฉริยะที่ถูกครูเรียกงั้นรึ...... ฟูจิ นายนี่ไม่น่าเบื่อจริงๆ

กระดาษขาวบางใกล้ตัวถูกตัดออกมาปิดทับส่วนที่มีคนอื่นติดมา... โดยเฉพาะที่เป็นเทะสึกะ โอชิทาริจำกัดมุมมองของตัวเองให้อยู่ที่ฟูจิเท่านั้น

แค่นายก็พอ.....

........... แล้วนาย.... แค่ฉันพอรึเปล่า

ปลายนิ้วหยาบลูบไล้โครงหน้าอ่อนหวานบนกระดาษ ภาพรอยยิ้มอ่อนโยนยิ่งทำให้ในใจปวดแปลบ เพราะคนที่ได้รับไม่ใช่ตนเอง

อย่างไรก็ตาม.... รูปถ่ายก็ไม่เท่าตัวจริง

ไม่มีกลิ่นกายหอมหวน.... ไม่มีผิวนุ่มเนียนมือ.....

ไม่มีรอยยิ้ม..... ไม่มีน้ำตา.....

ในกำมือมีเพียงกระดาษเย็นชืด... ที่ยึดเอาไว้ได้เพียงเท่านั้น

><><><><><><><><><><><><><><><><

สุดท้ายแล้ว ก็รอโทรศัพท์จากโอชิทาริทั้งคืน ยามเช้ามาถึงทั้งๆที่ร่างบางยังนอนมองหน้าจอโทรศัพท์นิ่งอยู่อย่างนั้น เสียงมารดาเอ่ยเรียกชื่อของตนทำให้รู้ว่าเพื่อนรักมารออยู่แล้ว - - - ฟูจิเดินลงมาข้างล่างด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะเปิดประตูบ้านออกไปพบคนที่มารออยู่

"อรุณสวัสดิ์เทะสึกะ"

"อรุณสวัสดิ์ เสียงเรียบทักตอบ เทะสึกะยืนมองร่างบางที่เดินซวนเซเจียนล้มแล้วอดที่จะยื่นมือส่งให้ไม่ได้

"ไปทำอะไรมา... นอนไม่พออีกแล้วเหรอ"

".... อืม... คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ..." ความรู้สึกอบอุ่นยามได้เห็นหน้า พร้อมๆกับความรู้สึกหนาวเหน็บในใจที่เกิดขึ้น อัจฉริยะมองใบหน้าจริงจังของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

... หรือจริงๆแล้ว...

... ผมอาจจะรักเทะสึกะ...

"ถ้าลำบากนัก.... ก็เลิกคิดถึงเขาสิ เทะสึกะจับมือนิ่มมาจูง เดินนำไปยังถนนที่ทอดยาวไปถึงหน้าโรงเรียน แม้ระยะทางจะไม่ใกล้แต่การเดินทุกวันก็ทำให้เกิดความเคยชินได้ไม่ยากนัก

"ฟูจิ.... โอชิทาริเป็นคนที่ควรคิดถึงขนาดนั้นเลยเหรอ"

ทั้งที่เขาทำให้นายเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่า..... จนเหลือเพียงร่างกายที่ไร้วิญญาณ

"...." ฟูจิไม่ตอบหากแต่มีรอยยิ้มจางๆให้แทน รั้วโรงเรียนเห็นอยู่ข้างหน้าแล้ว ฟูจิปล่อยมือของเทะสึกะออกก่อนจะหันมามองหน้าร่างสูง

"แล้วเจอกันหลังเลิกเรียนนะ..."

"อืม... แล้วเจอกัน" เทะสึกะโบกมืออำลาก่อนจะเดินแยกไป

............ เขาไม่ชอบที่ฟูจิเป็นแบบนี้.... ไม่ชอบจริงๆ....

........... แต่คนที่ทำให้หายได้..... ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น

><><><><><><><><><><><><><><><><

ตลอดวัน นอกจากที่คอยเฝ้ารอการติดต่อมาจากอีกคนหนึ่ง ฟูจิคิดไปถึงมือใหญ่ที่เป็นที่พึ่งให้เขาเมื่อเช้า - - - ร่างบางเดินมาที่หน้าประตูโรงเรียนและพบว่าเทะสึกะมารออยู่ก่อนแล้ว

มือเรียวเล็กเอื้อมไปจับฝ่ามือใหญ่ไว้ก่อนเดินเข้าไปชิด แนบศีรษะเข้ากับต้นแขนของเทะสึกะ

... พอทำแบบนี้ก็รู้สึกอบอุ่น...

... แล้วอย่างนี้...

... ใช่รักรึเปล่า...

"...... เป็นอะไรไป" เทะสึกะยกมืออีกข้างแตะใบหน้าเนียน

..... ตัวไม่ร้อน... แต่หน้าตาดูไม่สดใส

มือใหญ่ขยี้ศีรษะเล็กเบาๆ รอยยิ้มบางๆถูกส่งให้เป็นกำลังใจ... แม้จะไม่รู้ว่าเรื่องหนักอกของอีกฝ่ายจะเป็นเรื่องเดิมหรือเปล่า

"... เทะสึกะ"

... ตัดสินกันแบบนี้ก็แล้วกัน...

"จูบผมที" ฟูจิหยุดฝีเท้า นัยน์ตาคู่สวยช้อนสบมองคนข้างๆ แม้จะเป็นคำขอที่ฟังดูมากเกินไป แต่เขาคิดว่า หากไม่ได้ลองจูบ คงไม่รู้ว่าจริงๆแล้ว

... ใครกันแน่...

... ที่ผมรัก...

"ไม่เสียใจทีหลัง?" เมื่อไม่เห็นวี่แววคำตอบ มือใหญ่จึงประคองใบหน้าเรียวให้หันเข้าหา ริมฝีปากชุ่มชื้นสีชมพูเรื่อตรงหน้าเผยอราวกับเชื้อเชิญ เทะสึกะรู้ดีว่าไม่ใช่เพราะฟูจิต้องการเขา..... แต่กำลังอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง

ริมฝีปากแตะเบาๆ ลิ้นอุ่นร้อนแทรกเข้าไป แต่เมื่อปฏิกิริยาที่ได้รับกลับกลายเป็นสะดุ้งเฮือก เขาจึงดึงลิ้นกลับ......ปล่อยให้กลายเป็นเพียงสัมผัสแผ่วเบาที่เชื่อมติดกัน... เท่านั้น

... หากรู้สึกรัก...

... ยามได้จูบต้องมีความรู้สึกบางอย่าง...

สัมผัสนุ่มนวลอ่อนโยนที่ริมฝีปากก่อให้เกิดเพียงความรู้สึกแปลกๆขึ้น

... ความรู้สึกที่บอกว่ามันไม่ถูกต้อง...

".............. ขอบคุณนะ" ฟูจิเป็นฝ่ายถอยออกมา ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มปรากฏอยู่

... ขอบคุณที่ทำให้ผมตัดสินใจได้...

.. หัวใจที่เต้นแรง...

... ร่างกายที่รู้สึกวูบวาบ...

... ความรู้สึกอยากให้เวลาหยุดเดินตั้งแต่ตอนที่ได้จูบกันครั้งแรก...

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะคนๆเดียวเท่านั้น

... แค่กับเธอ...

... โอชิทาริ...

"พรุ่งนี้ผมจะตามไปเจอที่ค่ายเก็บตัวทีหลังนะ..."

... ตัดสินใจแล้ว...

ฟูจิจะแวะไปหาคนที่เขาตัดสินใจจะมอบหัวใจให้ เพราะมีเรื่องที่ต้องถามให้แน่

><><><><><><><><><><><><><><><><

ในร้านสะดวกซื้อ ร่างสูงที่ยืนอยู่ระหว่างชั้นกดรับข้อความเข้าใหม่ที่เพิ่งถูกส่งมาถึง เมื่อกดดูสามสี่รอบเพื่อความมั่นใจแล้ว ดวงตาสีน้ำเงินก็จับพราวระยับด้วยความพึงพอใจ ตะกร้าที่มีเพียงหมากฝรั่งจึงถูกหยิบขนมและน้ำผลไม้มาเติมจนเต็ม รอยยิ้มบางๆส่งให้คนรอบข้างอย่างไม่ปิดบังด้วยระดับความสุขที่พุ่งขึ้นสูง


'ผมมีเรื่องอยากจะพูดด้วย พรุ่งนี้เซชุนจะไปเข้าค่ายเก็บตัว... ผมจะตามไปทีหลัง... เจอกันที่ไหนก่อนได้รึเปล่า?'

เพียงแค่ไม่กี่ประโยค........ กลับทำให้เบิกบานได้เพียงนี้

............... อยากให้พรุ่งนี้มาถึงเร็วๆจัง.......

มือใหญ่ยื่นบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินให้ เมื่อเซ็นใบสลิปเสร็จจึงรีบเดินออกมานอกร้านพร้อมกับถุงขนาดใหญ่สามใบที่ห้อยอยู่ที่แขน มือที่ว่างส่งข้อความกลับรวดเร็ว

'ที่ไหนดี..บ้านฉัน อ๊ะ!! บ้านนายแล้วกัน พรุ่งนี้ตอนซักเจ็ดโมงครึ่ง......'

โอชิทาริก้มดูข้อความในมือสลับกับถุงขนมแล้วกดพิมพ์ต่อ

'ชอบกินขนมไหม.....ฉันจะเอาไปฝาก'

ร่างสูงกดส่งข้อความกลับไป ดวงตาสีน้ำเงินจ้องมองมือถือแล้วยิ้มอย่างมีความสุข

ถึงจะเป็นข้อความที่ดูงี่เง่าก็ตามที........


เมื่อมีเสียงเตือนว่ามีข้อความใหม่ ฟูจิรีบกดดู ใบหน้าหวานระบายยิ้ม

... เป็นข้อความที่ไม่เข้ากับหน้าของเธอเลยนะโอชิทาริ...

อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจ...

><><><><><><><><><><><><><><><><

น้ำผลไม้ในขวดพลาสติกบี้บุบอยู่ใต้ฝ่าเท้า ปะปนกับเศษถุงขนมที่ถูกกระชากออกกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี ของที่ซื้อมาทั้งหมดกลับกลายเป็นกองขยะไร้ราคาสุมกองทิ้งไว้ข้างลำตัวที่นั่งอยู่ปลายเตียง ชุดนักเรียนเลอะเปรอะครีมสดของชูครีมเป็นด่างดวง โอชิทาริกำสิ่งที่อยู่ในมือแน่น เอกสารรายงานในช่วงเย็นเพิ่งส่งมาถึงไม่นาน

...และมันกลับกลายเป็นเศษกระดาษแหลกละเอียดภายในไม่กี่อึดใจ

.... โกหก... ฉันเกลียดคนโกหกที่สุด...

ร่างสูงหอบหายใจหนักหน่วง สองมือกุมรูปถ่ายยับยู่ยี่ไว้แนบอก ดวงตาสีฟ้ามืดแห้งผากไร้แววที่บ่งบอกถึงความสุขเมื่อครู่ เขาหลับตาลงช้าๆพร้อมกับคลี่ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มเรี่ยร่ายที่ใช้เวลาที่ไม่ต้องการให้ใครรู้ถึงสิ่งที่คิด .... หากจะซ่อนความรู้สึก ให้ซ่อนด้วยรอยยิ้ม สิ่งที่พ่อบังเกิดเกล้าสอนเอาไว้ถูกหยิบมาใช้นับครั้งไม่ถ้วน แม้จะไม่ใช่พ่อที่ดีนัก แต่ถ้านับเรื่องการเอาตัวรอดในสังคมนั้น... ถือว่าเป็นครูชั้นดี

เพราะอย่างนี้ถึงยิ้ม... เพราะอย่างนี้จึงทำเหมือนคนที่สามารถเข้ากับทุกคนได้

โอชิทาริลุกขึ้นจากปลายเตียงด้วยท่าทีเงียบสงบจนน่ากลัว เขาพาร่างกลวงเปล่าไปยังชั้นหนังสือ มือใหญ่คว้าอัลบั้มรูปทั้งเล่มใหม่มา อีกมือหนึ่งคว้าไฟแช็กขึ้นจ่อจนพลาสติกละลายไหม้หยดลงพื้นพรม ทีละหยด... ทีละหยด..


หากแต่จิตใต้สำนึกกลับสั่งให้ละมือออก ด้วยไม่อยากทำลายภาพของฟูจิ...... โอชิทาริโยนไฟแช็กลงกับพื้น สองมือเปิดดึงรูปทั้งหมดออกมาทีละรูปแล้ววางแยกกอง... กรรไกรคมตัดแยกชิ้นส่วนที่ติดคนอื่น... โดยเฉพาะเทะสึกะออกจนหมด บนโต๊ะกว้างเหลือเพียงรูปฟูจิและภาพยับย่นที่ไม่สามารถตัดออกได้

............... ภาพฟูจิและเทะสึกะ...

... กำลังจูบกัน.....

........ ทั้งที่ฉันไว้ใจ.... เชื่อในทุกคำพูด.....

ขอบใจที่สอนให้ฉันรู้ว่า...... ในโลกนี้ไม่มีความจริงใจ

............... แล้วฉันจะตอบแทนให้สาสม.... ฟูจิ

><><><><><><><><><><><><><><><><

ฟูจิลงมายืนรออยู่ที่กำแพงด้านนอกข้างๆประตูบ้านด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ข้อมือเล็กคอยยกขึ้นมองเวลา ภายในอกรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นไม่ถูกจังหวะ

... ทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าผลจะออกเป็นแบบไหน...

... แต่กลับรู้สึกดีใจเสียมากมายแล้ว...

มอเตอร์ไซค์คันใหญ่จอดลงที่ข้างเสาไปฟ้าห่างไปหนึ่งบล็อก ร่างสูงถอดหมวกกันน็อคออกวางไว้หน้าแฮนด์ก่อนจะก้าวเดินมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาหยุดยืนมองร่างเล็กตรงหน้าชั่วครู่แล้วจึงเดินเข้าไปใกล้

............. ไม่น่าเชื่อว่าภายใต้ใบหน้านั้น... จะเต็มไปด้วยความโกหกหลอกลวง...

ฉันมันโง่........ ที่หลงเชื่อนาย

ฟูจิรู้สึกถึงอีกคนที่กำลังเดินเข้ามา ใบหน้าหวานหันมาตามเสียงฝีเท้า รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"โอชิทาริ..." เสียงหวานร้องเรียกอีกฝ่ายให้รู้ตัวว่าเขาเห็นแล้ว

ใบหน้าเย็นชาหันกลับไป สายตาแข็งกร้าวที่ตอนนี้เห็นฟูจิ..... เท่ากับคนที่หักหลัง โอชิทาริแย้มยิ้มเช่นเคย โดยซ่อนนัยน์ตาปวดร้าวไว้กับเปลือกตา

"มาเร็วจังนะ...."

"......" ฟูจิตอบไม่ถูกเมื่ออี