สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ



Title: -essence-
Author: shadow as Oshitari Yuushi
hana matsumoto as Fuji Syuusuke
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: Oshitari Yuushi x Fuji Syuusuke
Rating: NC17
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama





Trick or Treat!












"ฝนยังไม่หยุดตกเลยเนอะเทะสึกะ.. จะเข้าหน้าหนาวแล้วแท้ๆ"

"นั่นสิ" ร่มใสที่กางอยู่เหนือศีรษะของคนทั้งคู่เอนไปทางร่างบางอย่างจงใจ ละอองฝนเล็กๆไหลตกลงที่บ่าของเทะสึกะ พยากรณ์อากาศในวันนี้บอกว่าวันนี้ฝนไม่ตก แต่ยังดีว่ามีพวกที่ไม่สนใจจะฟังอย่างโออิชิและอีกหลายคนในทีม จึงได้อาศัยหยิบยืมมาได้

"....ทั้งฝนตกทั้งเริ่มหนาว..ช่วงนี้ต้องมีคนป่วยบ่อยแน่ๆ"

"เทะสึกะก็ ระวังป่วยนะ" ร่างบางที่อยู่เคียงข้างเดินให้ชิดเข้ามา เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ไม่ต้องถูกละอองฝนก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มให้

"ไม่หรอก...ว่าแต่นายอยากจะแวะทานอะไรก่อนหรือเปล่าละ" มือใหญ่โอบไหล่บางแล้วแตะดันให้ใกล้เข้ามาอีก ร่างสูงก้มมองปลายเท้าที่เลอะคราบโคลนสีขุ่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นจนปลายจมูกเฉียดแก้มใส

"...เอ่อ..ขอโทษนะ"

"หือ? ขอโทษอะไร?" คนตัวเล็กเอียงคอมอง

"เปล่า..ไม่มีอะไรหรอก" เทะสึกะลูบจมูกเบาๆ..จริงอยู่ว่าฟูจิอาจจะไม่คิดอะไรกับการที่แก้มของเขาเฉียดผ่านจมูกไป แต่สำหรับตัวเอง... มันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ทำให้ใจเต้นแรงได้

"... แล้ว ส่งผมเสร็จ เทะสึกะจะทำอะไรต่อ?" เสียงหวานใสเอ่ยถามขึ้น

"คงจะแวะไปซื้อชาที่ร้านเจ้าประจำน่ะ วันก่อนเขาโทรมาบอกว่ามีชาใหม่ๆให้ไปลองชิมให้เขาก่อนวางขายหน่อย เสร็จแล้วก็คงกลับบ้านล่ะมั้ง" น้ำขังเฉอะแฉะกระเด็นเลอะกางเกงนักเรียนเป็นคราบจาง เทะสึกะเปลี่ยนมือที่ถือร่มแล้วควานหาทิชชูในกระเป๋า

"...เอาทิชชูไว้เช็ดกางเกงสิ..."

"หืมม์ นี่น่ะเหรอ ไม่เป็นไรหรอก เช็ดยังไงก็เลอะอยู่ดี" เขายิ้มตอบ ก่อนจะดันมือของเทะสึกะไว้ที่เดิม

หน้าบ้านหลังใหญ่ที่มีประตูรั้วแน่นหนา เทะสึกะยืนนิ่งมองแสงไปสลัวที่ลอดออกจากห้องนัยน์ตาสีน้ำตาลแม้จะลดความโกรธเคืองคนในบ้านไปบ้างแล้วแต่ก็ยังไม่อยากพบหน้าอีกอยู่ดี เขาหันมาทางฟูจิแล้ววางมือบนศีรษะเบาๆ

"เอาร่มนี่ไว้นะ..เผื่อตอนกลับบ้านฝนยังไม่หยุด" พูดเสร็จก็ยัดร่มใส่มือเล็ก

"เดี๋ยว" มือเล็กคว้าข้อมือข้างนั้นไว้ "ผมยืมร่มโอชิทาริได้... เธอแหละ เอาร่มไปเถอะ" นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองอย่างอ้อนวอน

"ขอบใจนะ" เทะสึกะยืนส่งจนฟูจิเข้าไปในบ้านและประตูปิดลง เขาก้าวเท้าออกมาอย่างรวดเร็วไปยังถนนที่น้ำเจิ่งนอง พรายฝนสีใสกระทบร่มหยดลงพื้นดินเปียกชื้น สายฝนพรำพร่างพราวไม่รู้หยุด ร่างสูงมองเหม่อไปยังบนท้องฟ้าสีหม่นก่อนจะหันกลับมามองห้องหน้าต่างที่ปิดเงียบ...นิ่งนาน...



ฟูจิเดินเข้าไปในตัวบ้านด้วยความคุ้นเคย แต่ก็ต้องตกใจกับบันไดที่ขึ้นไปยังห้องของโอชิทาริ บรรยากาศมืดสลัวจนน่ากลัว หยากไย่ที่ปรากฏให้เห็น ราวบันไดดูหงิกงอคล้ายรากไม้

... อะไรกันเนี่ย...

ร่างบางค่อยก้าวขึ้นบันไดที่ดูเก่าลงจนน่าตกใจ พลางนึกว่าอีกฝ่ายเล่นพิเรนทร์อะไรขึ้นมาอีก

"... โอชิทาริ" ฟูจิผลักประตูห้องของอัจฮริยะแห่งเฮียวเทที่แง้มอยู่นิดๆ พลางเดินเข้าไป โต๊ะสไตล์โมเดิร์นที่เคยตั้งอยู่กลายเป็นโต๊ะจากยุคสมัยอัศวินก็ไม่ปาน เก้าอี้เองก็ด้วย โซฟาตัวนิ่มนั้นหายไปแล้ว

... อะไรเนี่ย...

ร่างสูงที่อยู่บนเตียงที่ประดับด้วยรอยเลือดและกุหลาบสีแดงสดยื่นมือเปื้อนเลือดออกมา สีดำขลับของกำมะหยี่ที่เป็นเสื้อคลุมตัดกับเชิ้ตขาวปลดกระดุมอก ผมยาวเสยไปด้านหลังมีบางส่วนตกระหน้าผาก มุมปากทั้งสองมีเขี้ยวขาวยื่นกดริมฝีปาก

"...มาแล้วรึ..เหยื่อบูชายัญของข้า" แวมไพร์หนุ่มยิ้มเย็น

"มาสิ..มาให้ข้าได้ดื่มเลือดของเจ้าเพื่อชีวิตนิรันดร์"

นัยน์ตาคู่สวยที่ตั้งท่าจะเบิกโพลงพลันหรี่มองคนตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่ยากจะบรรยาย

"............................ บ้า" น้ำเสียงที่ควรจะอ่อนหวานเอ่ยเย็นชา พลางหันหลังให้แล้วเดินออกจากห้อง

"เฮ้!! ฟูจิ!! จะไปไหน" แวมไพร์หนุ่มที่วางท่าเสียดิบดีเมื่อครู่กระโจนลงเตียงแทบไม่ทัน มือเปื้อนเลือดปลอมจับที่บ่าเล็กแล้วยื้อยุดอีกฝ่ายไว้

"ฮื้ออ จะไปไหนๆ ฉันอุตส่าห์แต่งตัวรอนะ"

"... ผมไม่รู้จักคนบ้า" ฟูจิตอบเสียงเย็น

โอชิทาริยกข้อมือขาวขึ้นมาแล้วกดเขี้ยวลงไป เขี้ยวปลอมที่สั่งทำพิเศษมีระบบซ่อนเลือดปลอมไว้นิดหน่อยด้านใน เมื่อมีแรงกดเลือดสีแดงก็ไหลออกมาเลอะข้อมือเรียว "ก็ฉันชอบงานเทศกาลนี่นา.....เขี้ยวนี่น่ารักใช่ไหม เนี่ย..ฉันให้คนที่รู้จักทำให้ มีคู่เดียวในโลกเลยนะ"

"........... ชอบงานเทศกาล จนถึงขนาดต้องทำอย่างนี้เลยเหรอ..."

"บ้าจริงเชียว..." คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"ก็เทศกาลไม่ต้องอยู่ตัวคนเดียวนี่.." โอชิทาริพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

...จะได้ไม่เหงา...

"แล้วปีก่อนๆเธอทำยังไง" ฟูจิเอียงคอถาม

"ก็เรื่อยๆล่ะ..." ...ใครจะกล้าบอกล่ะว่าออกเดทกับสาวๆหรือไม่ก็ไปปาร์ตี้ยันเช้า

"เรื่อยๆ...?" อัจฉริยะแห่งเซชุนจับพิรุธในน้ำเสียงของอีกฝ่ายได้

"น่าๆ....กินอะไรมาหรือยัง สนใจอาหารเย็นฝีมือฉันไหม" อัจฉริยะหนุ่มหาทางรอดให้ตัวเองโดยการเปลี่ยนเรื่องทันที

"ผมสนใจเรื่องเรื่อยๆของเธอมากกว่า... โอชิทาริ... รู้นี่ว่าผมไม่ชอบให้เธอเฉไฉออกไปไหน..." คราวนี้ฟูจิเปลี่ยนมาทำเสียงเข้มบ้าง

"ก็..เรื่อยๆน่ะ เรื่อยๆไม่มีอะไรหรอก" มือใหญ่แตะที่เอวรั้งฟูจิเข้ามาแนบชิด "แต่ยังไงๆตอนนี้ฉันก็มีนายคนเดียวนี่..."

"ตอบไม่ตรงคำถามนะโอชิทาริ... ลองบอกว่าตอนนี้ไม่ได้มีผมคนเดียวผมเดินออกจากตรงนี้แน่... ผมก็อยากรู้บ้างนะ ว่าเมื่อก่อน เธอทำอะไร เธอ... เป็นแบบไหน" ในเมื่อขู่ไม่ได้ผล ก็ต้องหันมาลองเล่นไม้อ่อนดูบ้าง ฟูจิจงใจหลุบสายตาลงต่ำ เลือกน้ำเสียงที่อ่อนลงในประโยคหลัง

"ไม่-บอก" ปีศาจในร่างอัจฉริยะเริ่มแผลงฤทธิ์ โอชิทาริเอียงคอทำไม่รู้ไม่ชี้พูดเสียงอ่อนหวาน "เป็นอะไรที่ไม่ใช่แบบนี้ เป็นคนที่รักใครไม่เป็นละมั้ง...แต่มันก็แค่เมื่อก่อนละนะ" แวมไพร์หนุ่มจับ'เหยื่อ'เพียงคนเดียวของตัวเองเข้ามาจุมพิตเบาๆ

ใบหน้าหวานสะบัดหนี "ไม่เอาแล้ว ผมกลับล่ะ" คราวนี้ฟูจิไม่ได้แกล้งงอน แต่รู้สึกงอนขึ้นมาจริงๆ ทีเรื่องของเขา อีกคนกลับจ้างนักสืบมาหมด ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด

"จะปล่อยฉันไว้..คนเดียว..อีกเหรอ" นัยน์ตาสีน้ำเงินหรุบต่ำลง มือที่จับไว้ปล่อยออกช้าๆ... เป็นถึงโอชิทาริ ยูชิ ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกลล่ะนะ

"ก็ทำอะไรเรื่อยๆแบบปีก่อนๆไปสิ..."

"ใจร้ายจังเลย..."

"เธอไม่ยอมตอบผมดีๆก่อนนี่... ไม่ใช่ว่าผมจะโกรธซักหน่อย บอกแล้วว่าผมก็แค่อยากจะรู้" เขาสวนกลับบ้าง

"ก็..ปาร์ตี้น่ะ" โอชิทาริตอบเสียงแผ่ว...สิ่งที่ไม่ดีที่เคยทำในอดีตมันก็มีบางเรื่องที่ไม่อยากจะเล่า

คนที่ตั้งใจจะเดินหนีเดินกลับมายืนตรงหน้า ฝ่ามือสองข้างนาบไปกับแก้มของอีกฝ่าย "ก็แค่นั้นเอง..."

ได้ที โอชิทาริก็จุมพิตลงไปที่ฝ่ามือเรียวนั้นข้างละที "....กินเลือดนายได้หรือยัง"

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม ฟูจิแย้มรอยยิ้มแสนหวานให้คนตรงหน้า "อยากลองชิมจริงๆรึเปล่าล่ะ... เลือด ของ ผม" สามคำสุดท้ายถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเย็นๆ

"อื้อ" แวมไพร์รีบผงกหัวรับเมื่อเหยื่อที่หมายตาเปิดโอกาสให้ "ก็นายน่ะ.. หวาน.. หอม ไปทั้งตัวแบบนี้ แวมไพร์อย่างฉันก็ 'อยาก' เป็นธรรมดา"

"ผมหมายถึง... เลือด... จริงๆน่ะ" นัยน์ตาคมสวยตวัดมองอย่างมีเชิง

"ไม่เอาน่า.... นายก็รู้ว่าที่ฉันอยากกินน่ะไม่ใช่เลือดหรอก.. แต่ฉันจะสูบทั้งชีวิต.. ทั้งวิญญาณ มาเป็นของฉัน" ปลายเขี้ยวแหลมแกล้งลากครูดผิวเนื้อที่แขนเรียวเบาๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินส่องประกายระยับ

"... จะยอมเล่นด้วยหนึ่งวันก็ได้... ผม... จะยอมเป็นเหยื่อที่ดีแล้ว แล้วผม... ต้องทำอะไรบ้าง" ฟูจิยิ้มขำกับอีกคนที่จริงจังกับบทบาทเหมือนเด็กเล็กๆ

... หวังว่าพอคริสต์มาสจะไม่ลุกมาแต่งเป็นซานต้านะ...

"ปิดตา....แล้วก้าวไปสู่โลกของแวมไพร์ด้วยกัน" ผ้าพันแผลสีขาวถูกนำมาพันรอบดวงตา ฟักทองจุดเทียนวางใส่ในมือเล็กพร้อมๆกับที่โอชิทาริก้าวหนีออกไปอีกทาง

"...... โอชิทาริ... ?" ภาพเบื้องหน้าที่มืดลงถนัดตาทำเอาฟูจิชะงักขาไว้ มือที่ถือฟักทองจะให้วางทิ้งลงกับพื้นก็ไม่ได้ "... จะเล่นอะไรก็เล่น แต่อย่าเล่นแบบนี้สิ ผม มองไม่เห็นนะ..."

"..................." ร่างสูงไม่ตอบ เขาเคลื่อนกายช้าๆระวังไม่ให้เกิดเสียง ผ้าคลุมสีดำมืดสะบัดพลิ้วเมื่อก้าวไปหยิบเชิงเทียน เปลวไฟไหววูบข้างแก้มโบกเป็นสัญญาณให้คนที่ถูกปิดตารู้ว่าอยู่ทางนี้

".... นี่..." ประสาทสัมผัสที่ไวอยู่แล้วทำให้ใบหน้าของเขาหันขวับไปยังทิศทางนั้น "จะทำอะไร..."

"ทำเป็นพวกตาแก่โรคจิตไปได้..."

"หูย.... ฟูจิ แต่ละคำของนายนี่เจ็บชะมัด" โอชิทาริวางเชิงเทียงลงบนโต๊ะที่จัดดอกได้เอาไว้ เขาหยิบแจกันกุหลาบสีแดงสดขึ้นมาอุ้มเดินไปหาฟูจิแล้วเอาใส่อ้อมแขนแทนฟักทอง

"สวย....สีแดงแบบนี้ทำให้ดูเหมือนเลือดเลย"

"เป็นพวกซาดิสม์รึไง..." ฟูจิยังคงพูดต่อ "นั่นสินะ... ตอนนั้นยังแทบจะเอาคัตเตอร์กรีดผมได้เลย...." เขาหันมาทางต้นเสียงแล้วยิ้มให้ "ลองจริงๆไหม"

แวมไพร์หนุ่มทำหน้ามุ่ย ไอ้เรื่องในอดีตที่ผ่านมามันเป็นการกระทำที่เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะเลวร้ายได้ถึงขั้นนั้นเช่นกัน "โกรธเหรอ...ขอโทษก็ไม่พอสินะ"

...ทำผิดเอาไว้มาก จนอยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไข...

"ไม่เอาหรอก..ตอนนี้ถ้าจะทำนายเจ็บสู้ให้ฉันเจ็บแทนดีกว่า"

เจออีกฝ่ายทำเสียงอ่อนแบบนี้ก็เล่นเอารู้สึกเขินขึ้นมา

"ผมไม่ได้โกรธซะหน่อย... แค่แหย่เล่นเฉยๆ"

... เรื่องตั้งนานมาแล้ว...

... ผมไม่เก็บมาโกรธเธอหรอก...

"ไม่เล่นแล้วก็ได้" โอชิทาริอุ้มแจกันกุหลาบไว้ในมือเหมือนเดิมแล้วเอาไปวางที่โต๊ะ

ร่างสูงฟุบลงกับโต๊ะสีขาวที่มีรอยเลือดหยดเส้นผมสีน้ำเงินไหลลู่อยู่บนท่อนแขน ปลายนิ้วสากเขี่ยแก้วไวน์ที่เตรียมเอาไว้ดื่มกับคนรัก "..ดูสิ...อุตส่าห์จัดบรรยากาศมาซะดิบดี จู่ๆก็โดนหาว่าโรคจิตบ้างล่ะ ซาดิสม์บ้างล่ะ..."

".... งั้นก็แกะผ้าผูกตานี่ออกสิ... ผมมองไม่เห็นแบบนี้จะทำอะไรได้ยังไง" ฟูจิเลือกใช้น้ำเสียงที่ไม่บ่งบอกว่านี่คือการเถียงกลับ ฟังจากเสียงของโอชิทาริแล้ว อีกฝ่ายกำลังงอนอยู่แน่ๆ

"โอชิทาริ... ถ้าอยากให้ผมเล่นด้วยก็บอกผมด้วยสิ ว่าจะให้ผมทำอะไร... ไม่ใช่ผูกตาผมแล้วปล่อยไว้ไม่บอกอะไรเลยนะ..."

ฟูจิค่อยๆเดินเข้าหา แต่ละก้าวค่อยๆย่างด้วยความที่มองไม่เห็น และที่นี่ ไม่ใช่คอร์ทเทนนิส

"จูบฉันสิ" อัจฉริยะหนุ่มยื่นมือออกไปรับร่างบอบบางมาไว้ในอ้อมกอด "ชุดนักเรียนนี่ก็เกะกะ...ถอดเถอะนะ" เขี้ยวที่ลับไม่ให้คมกดที่ลำคอขาวผ่องเขาๆก่อนจะแก้ผ้าผูกตาออก

อัจฉริยะแห่งเซชุนก้มหน้าลง จุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย

"นี่...ถอดออกสิ..." เสียงกระซิบดังข้างริมฝีปากแวมไพร์หนุ่ม จุมพิตดันริมฝีปากบางให้อ้าออกด้วยปลายลิ้น

"..........."

... เอาแต่ใจเชียวนะ...

แม้จะคิดแบบนั้น แต่มือสองข้างก็ค่อยปลดกระดุมชุดกาคุรันออกทีละเม็ด พอหมดก็แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวในโดยที่ยังไม่ยอมถอดกาคุรันออก

"ช่วยๆ" โอชิทาริพูดแข็งขันพลางยื่นมือไปปลดกางเกงออก เขารูดมันลงพร้อมกับไล้เรียวขาเนียนไปด้วย แต่เมื่อถึงกางเกงชั้นในสีอ่อนกลับชะงักเอาไว้ "เอาออกเองได้ไหม..ตรงนี้น่ะ" ปลายนิ้วจิ้มจงใจให้แตะลงที่ส่วนอ่อนไหวของคนรัก

...นิดหน่อยคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม..ถ้าฉันจะแกล้งนาย...

"....! จริงๆเลยนะ..." มือสองข้างเลื่อนลงมาค่อยๆถอดออกตามที่อีกฝ่ายร้องขอ

"ฉันรักนายจัง" หากเป็นเมื่อก่อนคำๆนี้จะพูดกับคู่นอนต่อเมื่อต้องการหลอกล่อ... หรือหลอกลวงให้โอนอ่อนตามและมอบร่างกายให้เขาโดยง่าย

หากแต่ตอนนี้... กลับกลายเป็นคำหวานที่ใช้เพื่อคนๆเดียว

"ไปที่เตียงนะ" โอชิทาริกล่าวสั้นๆแล้วอุ้มร่างบางไปวางบนเตียงที่มีรอยเลือดและกลีบกุหลาบสีแดงปูเป็นพรมอ่อนนุ่ม

ฟูจิยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอของร่างสูงลงมา ".... เลือดนี่... ใช้อะไรทำน่ะ" เสียงหวานเอ่ยกระซิบถาม