[Hetalia FanFiction] Mackle: 2 (NC17 Yaoi Warning)

posted on 05 Mar 2010 21:43 by hanachiko in Hetalia

 

 

 

 

 

 



 วันนี้อากาศเป็นอย่างนี้








Title: Mackle
Author: ha[na]chiko
Pairing: Denmark x Norway, Iceland + Norway
Rating: PG15-NC17
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama

Note: เรื่องนี้แต่งขึ้นให้เป็นSide storyกับสุฟินที่จบไปแล้ว จะดำเนินแบ่งเป็นสามส่วน สองส่วนแรกจะไม่มีความแตกต่างกันเลยก็คือส่วนที่เป็นเรื่องปัจจุบันในตอนเปิดเรื่อง (ซึ่งคือตอนที่กิ๊บไม่ได้อยู่กับพี่ขวานแล้ว) แล้วตัดไปเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต ส่วนที่สามจะเป็นตัวเอียง นั่นคือส่วนของเรื่องย้อนอดีตที่ได้รับการคิดถึง... หวังว่าจะไม่งงกันนะคะ

 

 

 

2

 

 

 

“นออออว.... เอ----”

“นอร์... เวย์...” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยย้ำชื่อตัวเองช้าๆ เด็กน้อยที่นั่งอยู่ด้านหน้ามองปากของเขาแล้วก็พูดตามอีกครั้ง

“นอ... เอย์”

“... นอร์.... เวย์” นอร์เวย์ทำเสียงเข้มขึ้นมาเล็กน้อย

“... นอ...ร์..... อ... เวย์”

“... อืม... แค่นั้นก่อนก็ได้... ไอซ์แลนด์” มือเรียวยกขึ้นลูบศีรษะเล็กเบาๆ ไอซ์แลนด์กระพริบตาสีสวยก่อนจะยกมือเล็กๆขึ้นจับปลายผมของคนที่อุ้มไว้

“นอ..เว... ผมยาว”

“อืม... ผมยาว...” นัยน์ตาสีด้านมองเด็กชายที่เก็บมาด้วยเล่นปอยผมของตัวเอง โดยไม่รู้ว่าเดนมาร์กกำลังยืนดูเขาอยู่ จนกระทั่งเสียงเรียกดังขึ้น นอร์เวย์ถึงได้หันไป

“... พี่... มีอะไรเหรอ” เขายกไอซ์แลนด์ลงจากตัก แล้วหันไปกระซิบกับพรายตัวน้อยที่เหมือนจะมีเพียงเขาที่มองเห็นว่าให้ดูแลไอซ์แลนด์แทนเขา ก่อนที่ร่างบางจะเดินออกมาหาคนที่รออยู่หน้าห้อง

“... ผมยาวแล้วนะ” ฝ่ามือใหญ่ช้อนเส้นผมขึ้นมาพิศดู เรือนผมยาวสีสวยนุ่มลื่นประหนึ่งเส้นไหมค่อยๆร่วงหล่นจากปลายนิ้วของเขา เดนมาร์กมองใบหน้าไร้อารมณ์ของนอร์เวย์แล้วก็พูดขึ้น

“ตัดผมได้แล้ว”

...ถ้าต้องรู้ว่าอาจมีใครมาแตะต้องนาย...

...ฉันทนไม่ได้หรอก...

“... พี่ชอบผมยาวไม่ใช่เหรอ”

“... อยากให้ตัด”

ขาดคำพูดของเดนมาร์ก ร่างบางที่ยืนตรงหน้าก็เอื้อมมือหยิบมีดที่เหน็บไว้กับเอวขึ้นมา มืออีกข้างกำรวบปอยผมไว้ ก่อนจะกดปลายมีดลงที่โคน

ออกแรงเพียงนิดเดียว ผมที่ยาวสลวยทั้งกำก็หลุดติดมือมา

“...”

เดนมาร์กหยิบผมทั้งกำมาจากมือของเขา สายตามองใบหน้าที่ดูแปลกตาไป ผมที่ถูกตัดกระทันหันดูไม่เข้ารูปเข้ารอย ซ้ำยังตกมาระใบหน้า ปิดบังนัยน์ตาสีด้านที่เขาชื่นชอบ

“ตามมานี่...”

 

 

ร่างสูงผลักประตูเหล็กของห้องตัวเองออก เขาเบี่ยงตัวให้นอร์เวย์ได้เดินเข้าไปก่อน พออีกฝ่ายเข้าไปเขาก็สั่งให้นั่งลง ก่อนจะเดินไปที่ส่วนทำงาน เดนมาร์กหยิบกล่องสำริดที่เขาได้รับมาจากพ่อขึ้นมาเปิดออก ปล่อยให้กลุ่มผมสีสวยร่วงหล่นลงแล้วจึงปิดให้สนิท เขาหยิบเอาหวีไม้พร้อมกับที่ติดผมก้านยาวมาสองชิ้น

ชายหนุ่มร่างใหญ่มองร่างบางบนเก้าอี้ด้วยสายตาที่สื่อความรัก มือข้างหนึ่งจับสัมผัสเส้นผมที่สั้นลงเบาๆ อีกข้างใช้หวีไม้ค่อยๆสางผมให้เข้าเป็นทรง เพราะผมที่ตัดจนสั้น ทำให้เขาละสายตาจากลำคอระหงตรงหน้าไม่ได้ ผิวขาวราวหิมะบริสุทธิ์ยิ่งทำให้เดนมาร์กต้องอดทนไว้

จากนั้น เขาจึงเสียบก้านติดผมเข้าไปที่ขมับด้านซ้ายของนอร์เวย์ ไขว้กันเป็นรูปกากบาท เปิดให้เห็นพวงแก้มและดวงตาชัดเจนมากขึ้น

“เรียบร้อยแล้ว” เขายื่นกระจกส่งให้อีกฝ่ายดู

“กิ๊บ... ของผู้หญิงไม่ใช่เหรอ”

“นายไม่ชอบเหรอ” เดนมาร์กถาม ทั้งๆที่เขาคิดว่าอีกฝ่ายติดเครื่องประดับผมแบบนี้แล้วดูน่ารักไม่เบา

“พี่ชอบไหม”

“ฉันว่าน่ารักดี”

“ขอบคุณนะพี่...” ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเล็กน้อย

“เดี๋ยวผมกลับไปหาไอซ์แลนด์ก่อนนะ...” นอร์เวย์ปลีกตัวออกไปจากห้อง เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นกายเย็นบางเบาที่ร่างสูงไม่อาจสัมผัสได้

...เจ้าหญิงหิมะที่แสนสวย...

...คนที่ฉันรักยิ่งกว่าใครๆ...

...ทำไมนายต้องเป็นน้องชาย...

...ทำไม...

...ทำไมนายต้องติดฉันขนาดนี้ด้วย...

 

 

“... พี่... พี่ยังมีผม... นะ”

มือใหญ่ที่ร้อนผ่าวราวกับไฟดันตัวนอร์เวย์ออกก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงอันดัง

“... อย่าทำเหมือนฉันเป็นคนอ่อนแอ”

...อย่าเข้าใกล้ฉันตอนนี้...

...อย่าสัมผัสฉันแบบนั้น...

“...” นอร์เวย์ที่ถูกดันออกสบมองกับดวงตาสีครามของเขาด้วยสายตาเจ็บปวด

...สายตาแบบนั้นของนาย...

...อย่ามองฉันแบบนั้น...

...ฉันไม่อยากทำร้ายนาย...

“ไม่ต้องทำท่าเหมือนสมเพชฉันได้ไหม” น้ำเสียงของเดนมาร์กฟังดูขุ่นมัว ร่างตรงหน้านิ่งงันไป คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

“ผมเปล่า...”

...อย่าทำให้ฉันแย่ไปมากกว่านี้...

...ได้โปรด...

...ถอยห่างจากฉัน...

...ก่อนที่ฉันจะควบคุมมันไม่ไหว...

“ผมไม่ได้สมเพชพี่...”

...ฉันรู้...

“ผมรักพี่”

คำพูดที่เขาทั้งอยากได้ยินและไม่อยากได้ยินในเวลาเดียวกันราวกับแท่งน้ำแข็งที่พุ่งเข้าเสียบกลางตัว ยิ่งเห็นน้ำตาเม็ดโตที่ร่วงหล่นลงมายิ่งราวกับหัวใจถูกบีบ

“พี่สองคนเอาแต่อยู่ด้วยกันถึงไม่รู้... ว่าผมรู้สึกยังไง”

...ทำไมฉันจะไม่รู้...

...คิดว่าฉันไปไหนมาไหนกับสวีเดนแทนนายทำไม...

“... ผมรักพี่... ได้ยิน... ไหม”

...ได้ยิน...

...ฉันเอง...

...ก็รู้สึกไม่ต่างกัน...

“ทำไม... ถึงเป็นผม... ไม่ได้”

...เพราะนายเป็นน้องฉัน...

...เป็นคนที่ฉันไม่อยากทำร้าย...

...เพราะถ้าฉันควบคุมตัวเองไม่ได้...

...ฉันคงทำร้ายนายไม่หยุด...

“นายไม่ได้รักฉันอย่างนั้น” เดนมาร์กพูดเสียงเรียบ เขากำลังโกหกคำโต นอร์เวย์รักเขาเหมือนที่เขารักนอร์เวย์ ไม่มีส่วนใดที่ต่างกัน ความรักที่มากมายจนล้นเอ่อ กำแพงคำว่าพี่น้องที่จะพังอยู่รอมร่อเริ่มโอนเอียงเมื่อสบนัยน์ตาสีด้านที่ดูเศร้าสร้อย

“พี่จะมารู้ความคิดผมได้ยังไง”

...ทำไมฉันจะไม่รู้...

...ทำไมฉันจะไม่รู้ว่านายรักฉันแบบไหน...

“เพราะฉันเป็นพี่ไง” ร่างสูงใช้น้ำเสียงที่ฟังดูกระด้างมากขึ้น สายตาของเดนมาร์กมองใบหน้าที่ควรจะไร้อารมณ์ของนอร์เวย์

...อย่าทำหน้าแบบนั้น...

“ผมก็เป็นน้อง... เหมือนกับพี่เขา... ผมต่างกับพี่ตรงไหน... ทำไมพี่ถึงกอดพี่เขาได้”

เขามองนัยน์ตาสีแซฟไฟร์ด้านอย่างสิ้นหวัง

...นายกำลังผลักฉัน...

...ฉันแค่อยากทำลายศักดิ์ศรีกับท่าทางอวดดีของสวีเดน...

...แต่ฉันรักนาย...

“พี่เกลียด... ความรักของผมเหรอ”

...พอแล้ว...

“... ฉัน... ยอมแล้ว” วงแขนแข็งแกร่งโอบรอบไหล่บอบบาง ใบหน้าซุกซบลงกับลาดไหล่ของนอร์เวย์ ซึมซับไอเย็นที่ถ่ายทอดมาจากร่างกายของอีกฝ่ายก่อนจะถอยออกมา สายตาของทั้งสองคนประสานกัน ปลายนิ้วของเดนมาร์กยกขึ้นแตะเบาๆที่ใบหน้าหวาน พินิจดูแต่ละส่วนของใบหน้าราวกับคนแปลกหน้า... นัยน์ตาสีด้านสวย แพขนตาที่เรียงกันเป็นระเบียบ เรือนผมนุ่มสีบลอนด์อ่อนจนเกือบขาว จมูกได้รูปเรื่อยลงมาจนถึงริมฝีปากเล็กสีอ่อน

ความคิดทุกอย่างของเดนมาร์กหยุดลงเมื่อริมฝีปากเย็นเฉียบสัมผัสลงบนริมฝีปากที่ร้อนผ่าวของเขา สัมผัสจากริมฝีปากบางราวกับตัวปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่าง เพียงชั่วพริบตา ทั้งสองคนต่างดูราวกับลุ่มหลงในกันและกัน เดนมาร์กสอดมือขยุ้มกลุ่มผมสีสวยก่อนจะดึงให้ร่างบางเข้ามาใกล้ มือผอมบางของนอร์เวย์เอื้อมขึ้นแตะที่ลำคอก่อนจะอ้อมไปด้านหลังแล้วกอดพี่ชายไว้ มือข้างที่ยังว่างของร่างสูงเลื่อนขึ้นลงตามร่างกายด้านข้าง ประหนึ่งยังพิศวงกับคนที่อยู่ตรงหน้า

การจูบลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ เรียวลิ้นเกี่ยวพันควานหาในโพรงปากก่อนที่ริมฝีปากจะละจากกันเพื่อหายใจ แต่มือของทั้งสองคนไม่เคยหยุด ความปรารถนาในกันและกันที่เก็บซ่อนไว้มานานระเบิดออกมาและครอบงำเขาทั้งสองเอาไว้

สัมผัสจากคนตรงหน้าทำให้เดนมาร์กไม่อาจทนไหว มือสองข้างจัดการกับเสื้อผ้าบนร่างบางอย่างรวดเร็ว เขาโยนมันออกไปให้พ้นทางก่อนจะก้มลงประทับริมฝีปากบนผิวขาว ความเย็นแผ่ซ่านเข้ามาผ่านผิวเนื้อ

“เย็น...”

“... พี่... ต่างหาก... ร้อน” ฝ่ามือผอมบางสอดเข้าไปใต้เสื้อผ้าของร่างสูง แล้วค่อยๆดันมันขึ้นออกทางศีรษะโดยมีอีกคนให้ความร่วมมือ มือเย็นทาบลงบนแผ่นอกแข็งแกร่ง

...ฉัน...

...แพ้ความเย็นของนาย...

“... ทำให้ฉัน... เย็นลง... ที” น้ำเสียงของเขาเริ่มต่ำพร่า ปลายนิ้วที่เย็นราวกับน้ำแข็งกำลังเริงระบำอยู่บนร่างกายของเขา

นัยน์ตาสีแซฟไฟร์ด้านสบมองอีกครั้งก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ

“พี่ต่างหาก... ที่จะละลายผม...”

นัยน์ตาสีครามมองคนตรงหน้าด้วยความลุ่มหลง เขารักนอร์เวย์ รักจนคิดว่าถ้าหากเขาสามารถละลายเจ้าหญิงหิมะของเขาให้หลอมรวมกันได้คงจะวิเศษไม่น้อย

คนสองคนเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ร่างสูงลุกขึ้นโดยที่ยังไม่ยอมปล่อยนอร์เวย์ออกจากอ้อมกอด เรียวขาของนอร์เวย์เกี่ยวรอบสะโพกเขาไว้ ผิวกายที่แนบสัมผัสกันมากขึ้นถ่ายทอดความร้อนความเย็นให้กันจนปั่นป่วน เดนมาร์กออกจากห้องของสวีเดนที่ถูกทำลายแล้วเดินกลับไปยังห้องของนอร์เวย์ที่อยู่ใกล้โดยที่ยังไม่ยอมละจากริมฝีปากบาง

นอร์เวย์เป็นฝ่ายหยุดการจูบลง ขาสองข้างปล่อยลงแตะพื้นห้องเมื่อเข้ามาได้ ความที่เป็นห้องของตัวเอง เจ้าของห้องจึงรู้ดีว่าควรจะทำอะไร สายตาของเดนมาร์กจับจ้องเรือนร่างบอบบางที่เปลือยเปล่าเยื้องย่างปลายเท้าไปยังเตียงหลังใหญ่ กิริยาของนอร์เวย์สะกดสายตาเขาไว้ไม่ให้ละออก

ถ้ามีคนถามเขาว่า พรายหิมะหน้าตาเป็นอย่างไร เขาคงตอบได้ว่าเหมือนร่างที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ ลมหายใจของเดนมาร์กแทบจะขาดหายเมื่อนอร์เวย์ค่อยๆเอนตัวลงบนเตียง ร่างสูงเดินเข้าหาราวกับถูกดึงดูดก่อนจะค่อยๆโน้มกายลงหาคนที่นอนอยู่ กดกายลงระหว่างเรียวขายาว เดนมาร์กเลื่อนกายขึ้นหาจนส่วนกลางของร่างกายสัมผัสกัน บังคับให้นอร์เวย์ต้องแยกขาออกมากกว่าเดิม สัมผัสนั้นเรียกเสียงครางเครือเบาๆจากร่างภายใต้

อารมณ์ปรารถนาสั่งให้เดนมาร์กก้มลงช่วงชิงลมหายใจของนอร์เวย์อีกครั้ง พร้อมๆกับที่มือข้างหนึ่งลากไล่ตามร่างกายบอบบางลงมาจนถึงแก่นกายด้านล่าง ฝ่ามือใหญ่ร้อนโอบล้อมส่วนอ่อนบางไว้ก่อนจะเริ่มขยับช้าๆ

“พ... พี่” เสียงที่เคยเย็นชากลับฟังดูอ่อนนุ่ม และแผ่วเบาราวเสียงกระซิบ ปลายนิ้วเย็นเฉียบที่สั่นระริกยกขึ้นแตะใบหน้าของคนที่อยู่ด้านบน

“... ฉัน... ไม่หยุด... นะ” เดนมาร์กพูดอย่างเอาแต่ใจ ตอนนี้เขาไม่สามารถคิดหรือทำอะไรได้มากไปกว่าการได้รู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับนอร์เวย์

...ละลายไปกับฉัน...

“... อย่าหยุด... นะ.... ฮึก!!” สิ้นคำขอร้องก็มีเสียงครางเข้ามาแทนที่ เดนมาร์กเหมือนถูกปั่นหัวด้วยคำพูดและท่าทางของน้องชาย

เสียงครวญครางจากนอร์เวย์นั้นเปรียบราวกับเสียงเพลงแสนไพเราะของไซเรน ภูตที่หลอกล่อให้นักเดินเรือไปพบกับความตายมาแล้วหลายชีวิต... เขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

“นอร์เวย์...” ร่างสูงรู้สึกราวกับเสียงตัวเองแหบพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปลายนิ้วไต่ขึ้นมาแตะสัมผัสริมฝีปากสีอ่อนที่บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงช้ำฉ่ำจากการจูบที่ร้อนแรงก่อนจะกดเข้าไปในปากของร่างบาง

นอร์เวย์รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาทำอะไร เรียวลิ้นของนอร์เวย์เกี่ยวพันรอบปลายนิ้วทั้งสองของเดนมาร์ก ดูดกลืนราวกับคนไม่มีสติ

“... เด็กดี”

“... อึก” ร่างสูงดึงปลายนิ้วของเขาออกมา ถอยกายเลื่อนลง แล้วแตะที่ช่องทางบริสุทธิ์ด้านล่าง ร่างบางสั่นกระตุกเล็กน้อย ยิ่งลมหายใจร้อนผ่าวของเดนมาร์กรดลงบนแก่นกายของเขา นอร์เวย์ยิ่งรู้สึกว่าภายในร่างกายร้อนขึ้นเรื่อยๆ เขาแปลกใจกับอุณหภูมิของร่างกายที่พุ่งขึ้นสูงอย่างที่ไม่เคยมาก่อน

“พ... พี่... ผม....... ร้อน”

ไม่เอ่ยตอบอะไร เดนมาร์กสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางคับแคบตรงหน้า ผนังอ่อนนุ่มที่โอบล้อมบีบรัดราวกับอยากผลักให้สิ่งแปลกปลอมออกไป

มือผอมบางสองข้างเอื้อมลงไปไขว่คว้า เดนมาร์กเงยหน้าขึ้นมาก็ขยับเข้าหาฝ่ามือทั้งสองข้างโดยที่ยังไม่ละมือจากการฉุดดึงอารมณ์ร้อนของร่างบางให้พุ่งสูง

ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันอีกครั้ง ปลายนิ้วที่สอดเข้ามาจนสุดสร้างความรู้สึกแปลกใหม่ให้นอร์เวย์จนร่างบางต้องโอบกอดเดนมาร์กไว้แน่น

“พี่... ผม... ผม... รักพี่” เสียงนุ่มเย็นฟังดูเร่าร้อนยามกระซิบบอกข้างหูด้วยน้ำเสียงขาดๆหายๆ เพียงเท่านั้น ราวกับสติขาดผึง เดนมาร์กดึงนิ้วออกรวดเร็วก่อนจะใช้มือข้างเดียวกันกำจัดกางเกงตัวเองไปให้พ้นทาง แตะส่วนปลายของแก่นกายร้อนผ่าวเข้ากับช่องทางที่สั่นระริก

ไร้ซึ่งคำพูด ร่างสูงดันกายเข้าหา ความแข็งแกร่งค่อยๆถูกโอบล้อมด้วยร่างกายของนอร์เวย์ ความลุ่มหลงในเรือนร่างตรงหน้ามากมายจนเดนมาร์กผลักตัวเองเข้ามาจนสุด

“อื๊อ!?!!?” นอร์เวย์ร้องออกมาเมื่อรู้สึกถึงความสุขสมและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน เขารู้สึกราวกับร่างกายแตกออกยามที่ร่างสูงเริ่มการรุกล้ำ ผิวเนื้อที่ไวต่อสัมผัสเสียดสีกันและกันส่งคลื่นความสุขไปยังโสตประสาท ร่างบางแอ่นกายโค้งรับการสอดแทรกจากอีกคน พอเดนมาร์กหยุด มือที่โอบกอดไว้ก็จิกลงบนแผ่นหลังกว้าง หวังให้พี่ชายทำอะไรสักอย่างก่อนที่เขาจะอึดอัดไปมากกว่านี้

การได้ฝังกายเข้าไปในร่างของนอร์เวย์ทำให้คนที่เคยยับยั้งชั่งใจลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง ฝ่ามือใหญ่แข็งแรงกำรอบข้อมือบางก่อนจะกดลงกับเตียงพร้อมทั้งกระแทกกายใส่ร่างตรงหน้าอย่างไม่ยั้ง ตั้งแต่ความรักที่มีต่อน้องชายคนเล็กเปลี่ยนรูปแบบไป ไม่รู้กี่คืนที่ต้องทนทรมานเพราะความฝันที่เจ้าตัวรู้ว่าไม่ควร ทว่าจินตนาการกับความเป็นจริงในตอนนี้แตกต่างกัน

...เพราะในจินตนาการไม่มีคำบอกรักหวานหู

เขาไม่คิดว่าความรู้สึกที่ได้ครอบครองคนตรงหน้าจะรุนแรงได้ขนาดนี้ เดนมาร์กไม่เคยเสียการควบคุมตัวเองมาก่อน นัยน์ตาสีครามสะท้อนเห็นแค่ใบหน้าหวานกับนัยน์ตาสีด้านที่บัดนี้มีแต่ความปรารถนาฉายอยู่

ทุกครั้งที่เดนมาร์กสอดกายเข้าไป ร่างบอบบางยิ่งรู้สึกเหมือนบางอย่างในกายกำลังถูกผลัก นอร์เวย์ไม่เคยเรียนรู้สัมผัสที่เต็มไปด้วยความต้องการขนาดนี้... ไม่เคย - - - แค่เพียงเห็นว่านัยน์ตาสีครามของพี่ชายสะท้อนภาพตัวเองก็รู้สึกเต็มตื้น เสียงสั่นไหวร้องเรียกคนตรงหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อจังหวะการสอดใส่ของร่างสูงเร่งขึ้น

ชายหนุ่มร่างใหญ่ขยับกายกระแทกใส่นอร์เวย์ราวกับคนคุ้มคลั่ง เขามองเจ้าหญิงหิมะ... น้องชายที่น่ารักของเขา คนที่งดงามยิ่งกว่าใครๆ เดนมาร์กรู้ดีว่าคนอ่อนประสบการณ์กำลังจะไปในไม่ช้า เขาปล่อยข้อมือของอีกคนให้เป็นอิสระแล้วย้ายไปดึงรั้งสัมผัสที่แก่นกายสั่นไหวของร่างบาง

สัมผัสจากด้านนอกและภายในทำให้นอร์เวย์คิดว่าเขาอาจจะละลายไปได้กับความรู้สึกที่เร่าร้อนขนาดนี้ เสียงครางที่ลอดผ่านริมฝีปากสีสวยดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งร่างบางไม่อาจทนไหว เสียงครางของนอร์เวย์ดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทพร้อมๆกับที่ปลดปล่อยอารมณ์ออกมา หยาดขุ่นสีขาวเปรอะเปื้อนมือของเดนมาร์กและร่างกายของเขา

“... ฮึ- อ.. อ๊า!”

ช่องทางด้านหลังที่ดูดกลืนเขากระตุกถี่ บีบรัดความแข็งตึงที่กระชากเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง ดึงเดนมาร์กออกจากเสี้ยวสุดท้ายของความควบคุม ชั่วพริบตานั้น ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายระเบิดออก กระแสธารของความปรารถนาอันร้อนแรงหลั่งไหลเข้าใส่ภายในที่ร้อนระอุ

ร่างสูงค่อยๆถอนกายออกมา หยาดอารมณ์สีขาวเกาะติดตามออกมาเปื้อนตามแนวขาขาวผสมกับสีแดงของเลือด เห็นดังนั้นเดนมาร์กก็ทิ้งตัวลงนอนข้างๆ วงแขนแข็งแกร่งดึงร่างบอบบางมาไว้ในอ้อมกอด ฝ่ามือใหญ่กดแนบกับศีรษะพลางลูบช้าๆสลับกับจุมพิตบนเรือนผม

“... เจ็บมากไหม”

คำตอบที่ได้คือรอยยิ้มบางเบากับคำพูดที่ทำร้ายเขา

“......... ผม... รักพี่”

...จากนี้ไปจะไม่มีอะไรเหมือนเดิม...

...นายรู้หรือเปล่า...

...ฉันไม่เคยรู้เลยว่าคำว่าพี่...

...จะทำให้ฉันเจ็บปวดได้ขนาดนี้...

เดนมาร์กจับปลายคางมนไว้ก่อนจะจุมพิตอีกฝ่ายเบาๆ สิ่งที่ตัวเองทำลงไปเป็นบาป เขารู้อยู่แก่ใจ แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมาหยุดมันได้อีกแล้ว ความรู้สึกที่รุนแรงมาตลอดหลายปีไม่อาจเติมเต็มได้ในครั้งเดียว

...ฉันขอโทษ...

“... นอนซะ.....”

นอร์เวย์พิงศีรษะเข้ากับแผ่นอกกว้าง รับรู้ถึงไออุ่นจากอีกฝ่าย

“........... ฉันรักนาย... นอร์เวย์” ร่างสูงเอ่ยกระซิบบอกเสียงเบาแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น โอบกอดสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตเอาไว้... และไม่คิดจะปล่อยไปไหนตลอดกาล

 

 

 

 

To be continue...

Free Talk>>

ก็ยังพยายามลงตามในแดนลับแลให้ทันอยู่ดี

อืมมมม

 

Comment

Comment:

Tweet

#5 By (171.100.166.227|171.100.166.227) on 2015-06-04 18:05

ขออีกได้ไหมฮะ สนุกมากเลยง่า

ชอบคู่นี้ >>ความรู้สึกรักส่วนตัวquestion

#4 By MOONLIGHTY on 2011-11-01 14:48

ขอแอดบล็อกนะฮะ cry
พี่ขวานเสะมากกก
อย่ามาทำซึ้ง อร๊างงงง

#3 By PuppyToshi on 2010-03-09 11:26

กี้ดดดดดด นอร์น่ารักจริงๆตอนนี้อ่านไปซับเลือดไปเลยละค่ะโฮ่ๆ
ปล.ขอแอดนะค่ะเพราะชอบฟิกมากเลย กี้ดดดด จะขอติดตามผลงานค่ะ
...อร๊างงงงง
กิ๊บโมเอ้ขริงๆค่ะ
พี่ขวานหล่ออ ออออ ออ ออ ออ
ปล. ขออนุญาติแอดบล็อกนะคะ big smile

#1 By de Venteux on 2010-03-05 21:56